بالاخره توانستم فارغ بشوم اشتباه فکر کردید زایمان نه از کار فارغ بشوم و بنویسم . این مدت خیلی مسافرت کاری بودم و همینطور درگیر کارهای آپارتمان جدید . یک کم سرو سامان گرفتیم بگذریم که هنوز خرجهای اساسی مانده مبلمان فرش و .....

چند روزی رفته بودم ماموریت آذربایجان  اصولا فرهنگ حاکم بر سایتهای کاری خیلی متفاوت با ستادهای مرکزی هر شرکتی است اعم از پیمانکار یا مشاور و یا کارشناس یا کارگر ضمن اینکه دیدگاه افراد مقیم سایت نسبت به کسانی که از دفتر مرکزی می آیند متفاوت است یک جور احساس ضدیت ناخواسته و نمیتوانم درست بگویم باید باشید تا متوجه شوید . و تغییر این دیدگاه نیاز به سیاستی خاص دارد تا بتوانی مورد قبول آنها باشی و من بعد از 15 سال کار کردن به صورت پروژه ای توانستم تا حدودی این سیاست راداشته باشم که چگونه برخورد کنم که بچه های سایت نظرشان نسبت به من مثبت باشد .

اینبار وقتی رسیدم تبریز به دلیل اینکه با دکتر م . کار داشتم مجبور شدم برای اولین بار بروم دانشگاه تبریز . البته دکتر م منظورم دکتر امید م . نیست چون ایشون پزشک هستند و دکتر م ما دکترای زمین شناسی دارد .

تنها چیزی که میتونم بگم اینکه دانشگاه بزرگی است و محوطه قشنگی دارد ولی تا دلتون بخواهد عکسهای رئیس جمهور محبوبشان را به در دیوار زده بودند و سخنان گه هربارش را .

 دو سه ساعتی دانشکده معدن بودیم و بعد آمدیم بیرون خیلی دوست داشتم دانشکده پزشکی را هم بروم ولی به علت ذیق وقت باید میرفتم در هر صورت جمیع دوستان دکتر اعم از دندانپزشک و پزشک و دامپزشک و ...... که فارغ التحصیل دانشگاه تبریز هستند آنجا یاد شما کردیم و نایب الزیاره همه شما بودیم !!!!!!

 از آنجا به سمت اهر حرکت کردیم و راننده شرکت هم تا اهر با موسیقی آذری و بخاری خراب خوب از ما پذیرائی کرد هوا هم جاتون خالی خیلی سرد بود رفتیم مهمانسرا شرکت و خلاصه تا گرم شدیم و استراحتی کردیم شد ساعت 9 شب که یکی از همکاران از دفتر یکی از شهرهای اطراف  که نسبت به من ارادت خاص دارد زنگ زد که پاشو بیا اینجا شب دور هم باشیم گفتم اولا برف داره میاد . ثانیا من با این ماشین و راننده بهشت هم نمیرم چون یخ میزنم . گفت من برات ماشین میفرستم و انصافا فرستاد ما هم رفتیم  وقتی رسیدم به شهر مورد نظر و مهمانسرای آنجا دیدم که چند تا از همکاران هم هستند و مجلسی در آنجا بر پاست که عجیب بود در آن شهر کوچک این پذیرائی یعنی خیلی عزت سر ما گذاشته بودند .

کبابی و ماستی و خیاری و لیوانی و یخی و .... خلاصه بد نبود فقط تنها فارس مجلس من بودم یک کم که گذشت و یک کم مجلس گرمتر شد میزبان گفت مهندس ما اینجا وسیله پخش موسیقی نداریم ولی mp3 و شو تا دلت بخواد داریم میشه از نوت بوک شما استفاده کنیم چون خودمان هم از کامپیوترهای دفتر برای اینجور کارها استفاده میکنیم .  من که میدانستم حتما باید تا آخر مجلس آهنگ آذری گوش کنیم و من چیزی نخواهم فهمید ولی برحسب احترام به میزبان قبول کردم و حدس من هم درست بود اولین آهنگی را که شنیدم دیدم خیلی آشناست هرچی فکر کردم نفهمیدم که کجا شنیدم فکر کردم شاید توی ماشین های شرکت که اینطرف آنطرف میرفتم شنیدم ولی نه چون توی ذهنم مانده بود . هرچی فکر کردم یادم نیامد ولی خیلی احساس نزدیکی میکردم با آن موزیک و صدای گرم و گیرای خواننده مرد آن بدجوری توی ذهنم حک شده بود و نمیدانم جو آذری زبانان مرا گرفته بود یا جو حاکم بر لیوانها ولی حالم را دگرگون کرده بود این صداو موسیقی بالاخره پرسیدم : این کیه ؟ دیدم همه یک طوری من را نگاه کردند مثل اینکه از قافله پرتم و یکی از دوستان با پشت چشم نازک شده گفت : احمد کایا ست . تازه فهمیدم کجا شنیدم و چرا احساس نزدیکی میکنم با این موسیقی . پرسیدم چرا این آدم معروفه ؟ و دیدند که من علاقه نشان دادم شروع کردند با یک احترام خاصی همراه با هیجان برای من تعریف کردن از احمد کایا که از اهالی کردستان ترکیه و  انسانی آزاده  و زندانی سیاسی بوده  و افکار روشنی داشته ، همسرش شاعر بوده و خودش خواننده و آهنگساز و ترکها برای او بسیار احترام قائل هستند و برای درمان بیماری به اروپا سفر میکند و به طرز مشکوکی کشته میشه . و احساس کردم چقدر برای این شخص احترام قائلند . گفتم میتونم قیافه این آدم را ببینم یکی از دوستان موبایلش را در آورد و دیدم عکس زمینه آن مرد حدود 45 یا 50 ساله با صورتی چاق و موهای جو گندمی . پیش خودم گفتم این چقدر برایش عزیز است که عکس زمینه موبایلش احمد کایاست . تازه آنجا معنی کامنتهای حامد را به دکتر امید متوجه شدم . گفتم شو یا تصویری از اجرای آهنگهایش ندارید . گفتند چرا ؟ و شویی از یک خواننده زن ترکیه گذاشتند که یکی از معروفترین آهنگهای احمد کایا را اجرا میکرد و صدای خود احمد کایا هم بود و تصاویر میکس شده از همان آهنگ که سالها پیش در همان مکان اجرا شده بود . وقتی تمام شد مردم را نشان میداد که ایستاده تا مدتها تشویق میکردند و دوربین اشکهای آنها را نشان میداد حس کردم برایشان چقدر این آدم مهم است .موسیقی زبان بین المللی است و صدای بعضی از افراد جاودانه است و لزومی نداره که شما متوجه اشعار آن شوید چون صدا حس آنها را منتقل میکند و آنجا بود که گفتم کاش ترکی متوجه میشدم و از دوستان خواستم شعرهایش را برایم ترجمه کنند و آنها هم مثل کسانی که کافری را به دین دعوت میکنند با اشتیاق شروع کردند برایم ترجمه کردن دیدم شعرهایش هم همچون صدایش زیباست . یکی از دوستان در مورد احمد کایا گفت حصوصیت بارزش این بود که خودش بود بدون شیله پیله و قرتی بازیهای امروزی . یاد این مرد و تمامی مردان و زنانی که در دل و افتخار ملتشان بودند گرامی باد .

و یک انتقاد چرا آذری زبانها به محض اینکه به هم میرسند بدون توجه به جمع شروع میکنند به ترکی صحبت کردن و برایشان هم مهم نیست دیگران متوجه میشوند یا نه ؟ یک موضوع جالب یکی از همکاران پان ترکیست ما زنگ زد به من که مهندس هر سوالی داری از من امروز بپرس چون فردا روز زبان مادریست و من فردا فقط ترکی حرف میزنم و فارسی صحبت نمیکنم !!!! پیش خودم گفتم خدایا من سوال فردا را چطوری امروز بپرسم ؟!!!!!

ارادتمند وفا